hayat ne tuhaf,vapurlar filan

hayat çok sıkıcı.gerçekten.hiç bir şekilde şaşırtmıyor sizi.düşündüğüm tüm kötü ihtimaller gerçekleşirken hiç bir zaman iyi halli hayallerime izin vermiyor,onlar mutsuzken bende mutsuzum.gene böyle bir insanlardan uzaklaşasım geldi.ama gene de gülüyorum.bilmiyorum neden.sanırım yüzümün şekli o.gülenyüz.aslında o kadar küçük şeylerle mutlu olabilen bir insanım ki hala anlamıyorum neden mutsuzlardanım.bazan şu saçma sapan tarikatlere,nlp şeylerine,mutluluk seanslarına katılıp huzuru bulduklarını söyleyen insanlara inanmak istiyorum.ben de ferrarisini satan bilgeyle olasılıksızın saçmalıklarına kanıp mutlu (ve secret da var tabiğki) olmak istiyorum.ama bu insanlardanuzaklaşmaseansın da aklıma en yatkın olan tibete gitmek.saçları falan kazıtıp tibetli olmak.hayatı çözmek,ruhi bir doyum sağlamak.enterasan olurdu gerçekten.bazan böyle şeyleri düşünüyorum işte.ama bazan mutluluk benim için çantamda haribonun altın ayıcıklarından bulabilmektir,demek ki aslında çok kanaatkar olan bu insanın mutluluğu hakketiğini düşünüyoruz.karmayıdadüşüneyimbari.mutluolX40=mutlu bonipoptiptemutluederbeni,portakallı.