öyle bir of demek istiyorum ki ta ki içimdeki tüm "of"lar çekip gitsin.bir insan tüm ömrünü bunalım içinde geçiremez.sıkıldım.gene böyle kendi kendime düşünürken kendimi siyah bir sonsuzluk içinde,bir boşlukta asılı hayal etmek istemiyorum.aslında şu an şu saniye dünyanın en bedbaht insanı da değilim,öğrenilmiş bir sakinliği yaşıyorum.her şey çok sakin.ev sakin.sokaklar sakin.beynim sakin ve o kadar sakin ki mutsuzluğunu unutmak için uykuya sarılmayı bıraktı.peki ne istiyorsun?
istediğim bir şey yok.yok aslında var.hiç olabilmek,çok isterdim.
gene depresif şekilde yazı yazmaya başlamışım.aslında mutsuzmuyum değilmiyim onun bile ayırdın da değilim.sanki beynim uyuştu.ama arada değişik şeyler de oluyor.mesela şimşek çakıyor,gök gürlüyor ben içimden "hadi bir daha" diyorum,sanırım onun varlığından hoşlanıyorum.
hem huzuru okuyorum,ahmet hamdi sen ne büyük insansın!
buşarkıvaryaharika!
varolma kaygısı, ama yok olmaktan kaynaklı değil halihazırda varoluyor olmaktan belki de! bazen çok daraltır beni.
YanıtlaSilezelden beri hepimizin derdi sanırım:)
YanıtlaSilZaman zaman varoluyor olması bu kaygının güzel bişi, sürekli olsa hiç çekilmezdi. :)
YanıtlaSil